เนื้อหาทั้งหมดในบล็อกนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ โรงเรียนลูกบาศก์ ท่านสามารถติดตามรายละเอียดได้ที่ บล็อกหลักของโรงเรียน

[CS MS] ได้ไหม

posted on 09 Jun 2010 20:46 by roxascs in Ms

สองอาทิตย์เต็มๆที่ผมได้แต่มองหลังของเพื่อนตัวเล็กเกล้ามวยวิ่งหายลับไปในกลุ่มไอดอลของห้อง
ผมเองก็ไม่สบายใจนัก เวลาที่เห็นแววตาติดจะสับสนหน่อยๆเวลาที่เธอมองมา
พยายามที่จะเข้าไปใกล้ จนแทบจะรู้สึกรำคาญตัวเองให้ได้
ผมก็รู้สึกอึดอัด....

เธอกำลังหลบหน้าผมอยู่...


-----------------------------------------------

[CS MS] ได้ไหม

-----------------------------------------------


ผ่านไปสองอาทิตย์หลังจากเปิดเทอมแล้วครับ
ไม่สิ หากจะนับรวมจำนวนเวลาแล้ว ต้องนับเลยรวมไปถึงช่วงปิดเทอมด้วยซ้ำ
ผมรู้สึกไม่สบายใจนัก
เพราะทุกครั้งที่ทัก เรก็ยิ่งหนีไปไกลมากขึ้น

จนตอนนี้ผมเริ่มจะตามไม่ทันเสียแล้ว

แค่จะทัก
แค่จะเข้าไปคุยให้เหมือนปกติ
ก็กลายเป็นว่า อีกฝ่ายเอาแต่วิ่งหนีหายไปเสียแบบนั้น

ความรู้สึกมันชวนหงุดหงิดเป็นบ้า...

ยิ่งตอนนี้พอเปิดเรียนมา
ไอ้ที่นั่งตอนนี้ก็ยิ่งทำพิษหนัก
ไอ้ผมน่ะมันไม่เท่าไหร่หรอกครับ

ติดแต่ก็ตรงคู่กรณีนี่ล่ะ ทุกครั้งที่เผลอหันไปนัดแนะเล่นอะไรกับไอ้เพื่อนซี้หลังห้องที่ไร
เป็นต้องเห็นสายตาเศร้าๆมองกระดานของคนๆนี้ทุกครั้ง
ก็"ทางผ่าน" มันตำตาเสียขนาดนั้นนี่นะ

คิดแล้วก็เครียดแทน
แถมยัง... สถานการณ์ตอนนี้ยังทำอะไรไม่ได้อีก

ปล่อยไว้แบบนี้มันจะดีแน่หรอ....



.
.
.




"หืมม์" จันทร์เอี้ยวตัวน้อยๆหลบร่างเล็กๆที่กำลังเดินออกไป
"เดี๋ยวมานะจ๊ะ"
"เอ่อ.. คือ คือ.. รดาจะไปโทรศัพท์แปปนึงนะจ๊ะ"

ร่างเล็กๆลอบถอนหายใจเบาๆเดินผ่านระหว่างแถว ออกจากห้องไปเงียบๆ
ถึงจะเคยบอกให้ตัดใจ
ถึงจะได้ยินว่าทำใจได้แล้ว
แต่ให้เจอแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆก็คงไม่ไหว

แถมถึงแม้ตอนนี้จะอยากช่วยสักแค่ไหน
ก็ยังคงโดนหลบหน้าอยู่ดี
บร๊ะ !!
ผมเองก็ไม่อยากโดนหลบหน้าไปเรื่อยๆแบบนี้เหมือนกันครับ

"วี เดี๋ยวมานะ"
"อืออ"

วีพยักหน้ารับง่ายๆก่อนจะหันไปจัดการกับสมุดที่ร่วงลงไป เมื่อครู่
ผมก้าวเร็วๆออกนอกห้องเรียน

"เดี๋ยวจ้ะ รุจ"
แต่เสียงจันทร์หยุดผมไว้ก่อนที่จะได้...


.
.
.


ร่างเล็กๆเดินไปเรื่อยๆตามระเบียงทางเดินแบบไร้จุดหมาย
นี่เธอกำลังโดดเรียน?
ไม่ได้นะรดา จะยอมแพ้กับเรื่องแค่นี้...ได้ยังไง

กลับไปเรียนเถอะ ร....

"เร"

เสียงที่คุ้นเคยดังจากด้านหลัง ทำเอารดาสะดุ้งนิดหน่อย
รดาจำเสียงนั้นได้ นั่นเป็นเหตุผลให้...

รดาไม่กล้าหันไปเผชิญหน้าด้วย...
ก็...ก็...
รดาเขินนี่นา


.
.
.


"คาบต่อไปอาจารย์จะมาแล้ว ไปเรียนกันเถอะ"
ผมไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้ เพราะกลัวว่าเธอจะถอยออกไปอีก
......
แค่ความรู้สึกโง่ๆน่ะ...

"อ่อ เราแค่ออกมาโทรศัพท์หา...."
"โทรศัพท์หรอ?"
"อื้อ ใช่ๆ งั้นเราขอตัว..."

พอพูดถึงเท่านี้เรที่ก้มหน้างุดๆทำท่าหันหลังจะเดินต่อ

"แต่โทรศัพท์เรอยู่นี่?"
"เอ๊ะ?!"

ร่างเล็กรีบล้วงกระเป๋าเป็นพัลวันก่อนจะค่อยๆหันกลับมายิ้มแหะๆ
ใบหน้าขาวขึ้นสีเลือดฝาดระบายไปทั่ว
ถ้าไม่ติดว่าเรกำลังหลบหน้าผมล่ะก็ ไอ้อารุจคงจะกลั้นหัวเราะเอาเป็นเอาตายแล้วล่ะครับ

"ทำไมไปอยู่ที่รุจได้ล่ะ"
"จันทร์ฝากมาน่ะ"
"งั้นเราฝากโทรศัพท์...เอ่อ...ไว้ที่รุจ แล้ว ให้ฝากไว้กับจันทร์.. เอ่อ... เดี๋ยวเรามานะจ๊ะ"

ก็เพิ่งจะรู้ว่ารดา ศิริสรรพวงษ์ ก็แถเป็นกับเค้าด้วย

เพื่อนตัวเล็กๆกำลังจะหันหลังกลับ
เรกำลังจะหนีอีกแล้ว

ทั้งเรื่องของตรองกับเจ๊รัม และเรื่องของตัวเขาเอง
หนีต่อไปเรื่อยๆแบบนี้
เธอจะมีความสุขได้หรือ?

แล้วสำหรับตัวเขาเอง

'ปล่อยไว้แบบนี้จะดีหรอ?'

มโนสำนึก จิมมินี่คริกเก็ต หรือเสียงใครก็แล้วแต่ดังแว่วในใจ
เขารู้คำตอบในทันใด

'ไม่ดี!!'


"เดี๋ยวก่อน เร เรามีเรื่องอยากจะ....."
เขาคว้าข้อมือเรียวเล็กที่กำลังรีบจ้ำออกจากที่ตรงนั้น

"อ๊ะ ว้ายย"

ร่างเล็กๆไม่ทันระวังตัว พอถูกแรงดึงก็แทบจะหงายหลัง
จะโชคดีหรือว่าอะไรก็แล้วแต่ที่ผมรับไว้ทัน...






"เอ๊อะ ขอโทษที !"
"มะ... ไม่เป็นไรจ้ะ"

เพื่อนตัวเล็กถอยตัวออกมายืนลูบแขนไม่กล้ามองหน้าผม
ความเงียบทำงานชั่วอึดใจ... อึดใจแห่งความอึดอัดที่ผมรู้สึกว่านานเกินไป...

"เราขอโทษนะ"
"อ่อ ...เอ่อ อย่าใส่ใจเลย เราหลักไม่ดีเอง แล้ว...."
"เปล่า เราขอโทษเรื่องที่หลอกเร... ว่าเป็นอลิซ..."

ร่างเล็กๆนิ่งเงียบไป
ผมไม่รู้ว่าเธอคิดยังไง เพียงแค่ผมอยากขอโทษ
ขอโทษความไว้ใจที่เรดมีให้อลิซ

ผมเกลียดช่วงเวลาที่เงียบและเดาอะไรไม่ถูกแบบนี้จริงๆ
แต่อย่างน้อยผมก็อยากให้เธอรู้ว่าผมเสียใจ

"เรจะโกรธก็ได้ แต่เรื่องของเรเราจะไม่บอกใคร เอ่อ.."
"..........."
"อย่างน้อยขอแค่อย่างเดียว... เรอย่าหลบหน้าเราอีกได้ไหม..."

 

 

-TBC-

 

สรุป

- เรหลบหน้ารุจมาจนถึงเปิดเทอมได้ประมาณสองอาทิตย์กว่าแล้ว
- รุจพยายามคิดว่าไม่มีอะไรแต่ก็รู้ว่าเรหลบหน้าตัวเองแหงๆ
- รู้สึกอึดอัดเป็นบ้าที่ไปหลอกเพื่อน
- แถมเปิดมา เรก็ดาร์คกับที่นั่งอีก อยากช่วยก็ไม่รู้จะช่วยไง (เพราะตัวเองก็โดนหลบหน้าอยู่)
- คิดว่าปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ดี เลยพยายามหาทางจะขอโทษเร
- เรหนีฉากตรองรัมไปดราม่าบอกว่าจะไปโทรศัพท์ รุจเลยตามออกไป
- จันทร์รู้ว่าเพื่อนหนีเพราะโกหกว่าจะไปโทรศัพท์แต่ลืมเอามือถือไปด้วย
- เลยฝากมือถือไปกับรุจ
- รุจตามไปทัน เลยขอโทษ และไม่อยากให้เรหลบหน้า
- เหตุโอละพ่อโปรดติดตามต่อในบล็อกคู่กรณี เคร้


เวิ่นเว้อประจำเอนทรี่


- กว่าจะเข็นออกมาได้ หลับแล้วหลับอีกคาคอม
- ได้ฤกษ์อยู่ออฟฟิศว่างๆ (อีกละ)
- ได้เคลียร์เรื่องอลิซเรดเสียที 
-
เหมือนเป็นเอนทรี่หม่นๆเอนทรี่แรกของลูกชายเลย
- ไม่รู้จะเวิ่นอะไรแล้ว แตก็ค่อยๆเคลียร์ไปแล้วกัน
- อ่ะ ของแถมอีกอันนึง อันนี้ก็ได้ฟีล




ส่วนตัวชอบภาพนี้มากกว่า แต่ภาพนู้นดูเข้ากับเรื่องมากกว่า 555
- ขอบพระคุณภาพประกอบงามๆจากพี่กุ๊กแม่เรค่ะ
- เอาล่ะ เจอกันเอนทรี่หน้าค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

อูอา หลานรุจของเราาาา

เรวดีชอบภาพล่างอ้ะ

ดู ...น่ารักดี *คิก*


ช่วงนี้ลูกแต่ละคนงานเข้าสินะ

เหอๆๆ

#4 By White on 2010-06-10 23:55

แถเก่งนะลูก..OTL
แต่ว่าจะเอาแต่หนีอย่างเดียวก็คงจะไม่มีอะไรไปถึงไหน

ไหนๆแล้วก็...

cry cry

#3 By Rethy's on 2010-06-10 01:39

โอ้สสส...
อย่าหนีกันเลยนะครับน้องๆ
รีบๆเคลียร์กันดีกว่านะ

ไม่อยากเดาต่อว่าเรจะอย่างไร
แต่ถ้าได้เปิดใจกันสองคนนี้จะสนิทกันมากขึ้นแน่ๆ
อู้ววว...

มีอะไรหวานๆเริ่มเกิดในสมอง
ไม่จริงๆๆๆ รอน้องเค้าเขียนก่อน
อย่าเพิ่งคิดๆๆ
sad smile

#2 By Thai-Cubic on 2010-06-10 00:44

เค้าชอบภาพบนแฮะ .. แต่เส้นพี่กุ๊กภาพไหนก็โมเอ๊

แอร๊ยยยยยยยยยยยย cry cry

ดราม่าเอย จงซับซ้อนยิ่งขึ้นนนน //ย่องออกบล็อกหลานรุจไปตามสิงบล็อกหลานเรต่อ open-mounthed smile

#1 By S-SMILE on 2010-06-09 22:48