เนื้อหาทั้งหมดในบล็อกนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ โรงเรียนลูกบาศก์ ท่านสามารถติดตามรายละเอียดได้ที่ บล็อกหลักของโรงเรียน

[CS SS] ศัลยแพทย์มือใหม่หัวใจแกร่ง
ช่วงเวลาที่เกิด : ก่อนสอบปลายภาค
ผู้มีส่วนเอี่ยวข้อง : พร รุจ โบ ว่าน ข้าวฟ่าง

 

 


ใกล้สอบปลายภาคเข้าไปทุกวันๆ...
ในขณะที่พวกเราก็ยังชิวขึ้น ชิวขึ้นกัน ทุกว๊านทุกวัน
ผมได้แต่สวดส่งแบบทดสอบเลขรอบสุดท้ายก่อนต้องเจอสอบใหญ่ของม. 4
แต่พวกเราก็ยังไม่วาย....


"อันนี้เกมใหม่หรอรุจ"

เสียงโบถามขึ้นพร้อมชะโงกหน้ามาดูใกล้ๆ
ผมกำลังง่วนกับปากกาในมือ
ไอ้ว่านทำท่าสนอกสนใจกล่องเกมประหลาดตาที่มันกับโบไม่เคยเห็นมาก่อน

"เกมอะไรน่ะ ทำไมแกต้องเป่าใส่เครื่องด้วยล่ะ"
"ฮั่นแน่ สนใจอ่ะดิ"

ผมแหย่มันเล่นโดยที่มือจะลากปากกาลงบนจอทัชสกรีนของเครื่องเกมอยู่

"NDS"
"ลองเล่นหน่อยได้ไหม?"
"จะเล่นเกมอะไรดีล่ะ?"

พอเงยหน้ามาอีกทีก็เจอเจ๊ข้าวฟ่างพยักเพยิดไปทางโบ

"นายก็ให้โบเล่นคุ้กกิ้งมาม่าสิ น่ารักดี"

"ก็มีคุ้กกิ้งมาม่า เกมเชียร์ ตีกลอง เกมผ่าตัด พวกเกมเฮาส์..."

สายตาผมบังเอิญไปป๊ะ.....
กับสายตาอยากรู้อยากเห็นคู่หนึ่ง...

นัยน์ตากลมโตดูกระตือรือร้นขึ้นมาแว๊บนึง...
เป็นครู่เดียวที่ผมพูดคำว่า

"เกมผ่าตัด..."

ได้ผล พรเหลือบมองมาช้าๆ

"เล่นมั้ยจ๊ะพร"

โบยิ้มให้พรที่กำลังทำหน้าเหมือนเด็กเห็นของเล่นใหม่
ผมดึงหูฟัง NDS ออกจากหูแล้วเอาเกมไปให้พรพร้อมกับโบ

ดูเหมือนทุกอย่างจะตกอยู่ในสายตาของไอ้ว่านและเจ๊ฟ่างที่ไม่ยอมเดินมาด้วย
ลุ้นกันใหญ่เลยนะครับ....

โดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม โบยื่นปากกา NDS ให้พรทันที
พรทำท่าทางคิดอยู่บ้าง
แต่ในที่สุด....

พรรับปากกาไปแล้ว....


ผมกับโบเริ่มสอน ไม่สิต้องบอกว่าผมสอนโบให้โบพยายามอธิบายว่าต้องกดเริ่มเกมและข้ามเนื้อเรื่องไปยังไงมากกว่า
พอถึงช็อตต้องผ่าตัดเท่านั้นแหละ...

สาบานได้ว่า ผมเห็น...

รอยยิ้มเล็กๆที่มุมปากของพร....

.
.
.


ศัลยแพทย์วายุพร รัฐณกุล กำลังสวมถุงมือผ่าตัด
โดยมีแพทย์ผู้ช่วยอารุจ จิรารุจี และวิสัญญีศศิธร นภาพิทักษ์ก้าวเข้าห้องผ่าตัดพร้อมกัน

ศัลยแพทย์ฝึกหัดมองดูอาการคนไข้คร่าวๆ
ประสบอุบัติเหตุอาการสาหัส...
อวัยวะภายในเสียหาย

หากไม่เร่งลงมือผ่าตัด โอกาสรอดชีวิตของคนไข้จะน้อยลงไปเรื่อยๆ...
เวลามีไม่มากแล้ว...

"ลงมือผ่าตัดได้"

สิ้นเสียงประกาศ ทุกคนเข้าประจำที่

"มีด"

นายแพทย์อารุจขานอาวุธ เอ๊ย อุปกรณ์ผ่าตัดถูกส่งเข้ามือของแพทย์ฝึกหัดที่บัดนี้หายใจเข้าช้าๆ
แล้วค่อยๆบรรจงลากปลายมีดผ่านผิวหนังบริเวณหน้าอก เลือดสีแดงสดไหลตามปลายมีดไปช้าๆ

อย่าตกใจอารุจ จิรารุจี !!
การผ่าตัดแบบนี้ยังแค่ระดับง่ายๆ
หากแต่อีกใจก็แย้งขึ้น...

จะไม่ให้ตกใจได้ไงวะครับ ! ใครมันตั้งใจค่อยๆลากกรีดเปิดอกคนแบบนั้น !

......
เราจะข้ามๆอีกใจนึงไปก่อน
กลับมาที่ห้องผ่าตัด...

"surgical drain"

ทั้งศัลยแพทย์และวิสัญญีมองหน้าผู้ช่วยแพทย์

"อย่ามาห่วงเรื่องสำเนียงตอนนี้ได้มั้ยครับ แหม้"
"มันคืออะไร" แพทย์หญิงหันมาถามหน้านิ่ง

ผู้ช่วยแพทย์อย่างเขาจะเป็นลม
"เครื่องดูดเลือดครับอันนี้"

ว่าแล้วแพทย์หญิงก็ทำหน้าเข้าใจหงึกหงักๆว่าแล้วก็ค่อยๆดูดเลือดออกจากแผลช้าๆ...
และหมดจด...

"เข็มกับด้าย เอ๊ะ หรือไหม ช่างเหอะ"

แล้วพรก็ค่อยๆเนา.. ไม่สิ เย็บซิกแซ็กด้วยระยะห่างที่เท่ากัน
ก่อนจะลงมือหยิบยาจากผู้ช่วยแพทย์และทาลงบนอวัยวะภายในที่กำลังเต้นตุ้บๆอย่างเบามือ....

ช่างงดงาม...

แต่ทว่า...

"อัตราการเต้นของหัวใจคนไข้ลดลงแล้วค่ะ !!"
"ยาครับ !!"

ผมสูบยาเข้าสลิงค์เต็มสตรีมส่งให้ศัลย์แพทย์ฝึกหัดวายุพร

สถานการณ์กำลังบีบคั้น
ถ้าหัวใจคนไข้หยุดเต้นจะไม่มีโอกาสให้แก้ตัวอีก...
เป็นหรือตาย..

วายุพรรับสลิงค์ยาทันทีก่อนที่จะ...

ปรี๊ด....

"........."
"........."

ความรู้สึกหนาวสันหลังวูบตอนที่แม่คุณไล่อากาศออกจากสลิงค์อย่างใจเย็น
ยาบางส่วน (แค่นิดหน่อยล้นออกมาจากปลายเข็ม)
สีหน้าพึงพอใจของศัลย์แพทย์ทำเอาทั้งผมและวิสัญญีหยุดหายใจแบบกล้าๆกลัวๆ

ยาเข็มน้อยถูกฉีดลงบนร่างของคนไข้อย่างแช่มช้า....
นานเพียงพอจะทำให้ผมนึกในใจว่าโชคดีแค่ไหนที่คนไข้โดนวางยาสลบ...
และแล้ว...

"อ...อัตรา....การหายใจ เป็นปกติแล้วค่ะ....."

"ดี เริ่มการดึงเศษกระจกต่อได้"

นี่ล่ะครับ....

"คีม..."

ศัลย์แพทย์วายุพรรับคีมมาอย่างเบามือ และรู้ในทันทีว่าต้องทำอย่างไร
คีมค่อยๆคีบเศษกระจกอย่างเบามือไปในทิศทางที่เศษกระจกแทงเข้ามา....

พรสวรรค์แต่กำเนิด... หรือเธอคนนี้จะเป็น ก็อดแฮ........

ปรี๊ดด....
เลือดสีแดงพุ่งเปรอะผ้าปิดปากของแพทย์หญิงวายุพร

เลือด...เป็นเรื่องปกติของการผ่าตัด
แต่เมื่อมาอยู่บนรอยยิ้มอย่างพึงพอใจที่ดึงเศษกระจกออกมาได้แล้วช่าง...

.
.
.


"ปิดปากแผลเถอะครับ"

เหนื่อย...ชะมัด...

เข็มกับด้ายทำงานเข้าคู่กันอย่างไร้ที่ติ รอยแผลถูกเย็บด้วยไหมเป็นรอยซิกแซ็กอย่างสวยงาม
(ถ้าเย็บแบบไม่ให้เห็นไหมได้เธอคงทำไปแล้ว)
พันผ้าพันแผลพันรอบแผลอย่างประณีต...

"หึ"

เสียงแห่งความภาคภูมิใจเล็กๆดังขึ้นจากร่างของศัลยแพทย์ตัวเล็กๆ
ดูท่าวายุพรคงชอบเกมผ่าตัดเกมนี้

รอยยิ้มพอใจของเจ้าตัวยังปรากฏให้เห็นยามกดดูเนื้อเรื่องไปเรื่อยๆ
ผมมองหน้าโบแล้วเราทั้งคู่ก็ยิ้มให้กัน (ประหนึ่งเพื่อนร่วมสมรภูมิรบ)

เห็นพรชอบพวกเราก็หายเหนื่อยเนอะ


"........."
"........."

แล้วพรก็หันกลับมาหาเราทั้งสองคน

"ด่านนี้เล่นยังไงหรอ"


เห็นที...วันหลังต้องสอนพรเล่นคุ้กกิ้งมาม่าแล้วล่ะครับ...

 

-Fin-

 


สรุป

- รุจเอา NDS มาโรงเรียน นานๆจะพกเครื่องนี้มาทีเพราะปกติให้น้องเล่น
- จะสอนโบเล่นเกมไปๆมาๆพรเกิดสนใจเกมในเครื่องเลยสอนพรเล่นเกมแทน
- เกมที่ว่าคือเกมผ่าตัด...
- ทุกคนที่ดีใจที่เห็นพรสนุกสนาน ถึงแม้ผู้ช่วยแพทย์และวิสัญญีจะเหนื่อยก็ตาม
- พรอยากเล่นอีก....
- วันหลังจะสอนพรเล่นเกมอะไรน่ารักๆแทนแล้ว !


เวิ่นเว้อ

- วันนี้ว่างค่ะ จ๊อบที่ต้องไปแคนเซิ่ลกะทันหัน
- เลยอยู่ออฟฟิซ (ทุกคน - ช่วงเวลาที่ออดิทว่างมันย้อนกลับมาแล้วสินะ...)
- อยากเขียนเอนทรี่ เลยปล่อยเอนทรี่ออกมา
- สรุป มันรั่วอีกละ หลอนด้วย
- ไม่คิดจะให้หลานพรหลอนขนาดนั้น แต่ฉากในห้องผ่าตัดคือความคิดจินตนาการอิรุจล้วนๆ
- เขียนหลานพรแล้วสนุกดี ความจริงอยากวาดเป็นการ์ตูนตัวเล็กๆ น่าจะตัดมุกกันมันดี 55
- หลานพรตลก น่ารัก เอาไว้จะเขียนอีก
- การมีลูกชายเหมือนมีตัวตบมุก 5555
- ขอบคุณพี่เกี่ยวที่ช่วยเช็คนะคะ :D


(อนึ่ง คนเขียนเขียนอิงจากเกม อาจไม่สมจริงบ้างขออภัยมา ณ ที่นี้ << เอร็งปั่นเอาสนุกสินะ)
(อสอง ปกติหมอจะเป็นคนขานเรียกเครื่องมือแพทย์? แต่ในที่นี้ไอ้รุจเป็นคนสอนพรผ่าตัดอยู่เลยให้รุจขานแทนค่ะ)

 

Comment

Comment:

Tweet

ยิ่งแนตพูดยิ่งอยากอา่นวันพีชชชชชชช
ให้โบเป็น บิบีไปเลย (น่านนน)

#12 By A-Rooj on 2010-05-13 23:13

เข้ามาบอกว่าเห็นชื่อเอนทรี่แว้บๆกี่รอบก็นึกถึงทราฟัลก้า ลอว์sad smile
เกมนี้สนุกนะคะ ขอบอก มีที่คล้ายกันแต่เป็นแอ๊ปในไอโฟนด้วย

พร...เจอเกมที่เหมาะกันแล้วสินะเธอ อ่านตามแล้วแอบขนลุกไปด้วยเลยค่ะ *หัวเราะ*

แหม่...นี่ถ้าชวนไปเล่น Bio Hazard หรืออะไรทำนองนั้น แล้วให้พรเล่น...ไม่รู้จะตกใจซอมบี้หรือตกใจพรดีเลยนะเนี่ย

#10 By *PhoeBiie* on 2010-05-11 09:44

อ้อ... เกมผ่าตัด
เคยเล่นละ... มันจะโหดไปไหน >w<
(แต่ไม่แน่ใจว่าที่พี่อิงมันจะเกมเดียวกันเปล่าน่ะ 555+)

ดีจัง มีคนเอาพรไปเล่นอีกคนละ
มันก็เข้ากับพรดีนะ!

#9 By # Comunità di Wynyl on 2010-05-11 00:29

ขอบคุณพี่เกี่ยวค่ะ
เดี๋ยวจะไปแก้นะคะ ต่อไปจะได้ใช้ถูกด้วยbig smile

#8 By A-Rooj on 2010-05-11 00:15

"เล่นไม๊จ๊ะพร" ได้ไม๊ครับ
----"ไม๊" ไม่สามารถผันวรรณยุกต์ได้ ม.ม้า เป็นอักษรต่ำใช้รูปวรรณยุกต์ตรีไม่ได้ ถ้าใช้ "ไม้"ไม้โทแทน ความหมาย-เสียงก็ไม่ใช่แบบ "มั้ย" อีก "มั้ย"ออกเสียงตรีรูปโท ต้องใช้เป็น "มั้ย" ไม้โท นะคะ

ได้ไม๊ครับ แหม๊"
----- ใช้ "แหม้" ค่ะ อักษรสูงคำเป็นเสียงโทรูปโท อักษรสูงใช้รูป-เสียงวรรณยุกต์ตรีไม่ค่ะ ผันได้แค่ แหม(เสียงจัตวา) แหม่(เสียงเอก) แหม้(เสียงโท)

#6 By เกี่ยว on 2010-05-11 00:03

พรสนุกกับเกมผ่าตัดดูเข้ากันดีนะคะ5555
ชื่อเอนทรี่นึกถึงซีรีส์อิริวเลยค่ะquestion

#5 By เกี่ยว on 2010-05-10 23:56

อ่านแล้วลืมไปเลยว่าเล่นเกมอยู่sad smile

ลูกชายพี่นาเกิดมาเพื่อตบมุกจริงๆนะแหละconfused smile
ชักอยากเล่น.. รู้สึกยังกับว่าเกมผลิตมาเพื่อพรยังไงยังงั้นเลย

(ชักรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเว่อร์ แต่.. มันเข้ากันจริงๆ อ้ะ!)

*เหลือบมองเฮดบล็อก.. อาหน้าร้อนแล้วสินะ (ไม่ละ.. มันกำลังจะฝนอีกรอบต่างหาก )*

#3 By S-SMILE on 2010-05-10 19:57

เคยได้ยินเกมนี้อยู่ ใน Wii ก็เหมือนจะมี ดูคลิปละหลอนมาก
แต่ก็เข้ากับหนูพรดีนะครับ อูอา... OTL

แต่รู้สึกว่าพรน่ารักนิดๆ... แต่ความหลอนมีมากกว่า sad smile

#2 By @NATT2222 on 2010-05-10 19:47

ก...เกมผ่าตัด sad smile

อูอา อ่านๆ ไปแล้วหลอนแปลกๆ orz คราวหลังให้พรเล่นคุกกิ้งมาม่าเถอะค่ะ! (ฮาา)