Wandering in the Rain

[CS MS] เด็กกล่อง ?
ผู้มีส่วนเอี่ยวข้อง : รุจ ตรอง
ช่วงเวลา : ก่อนจะถึงสอบปลายภาค (จะเป็นช่วงไหนเราก็ชิวว)




***************************************


‘ที่นี่ที่ไหน...'

ร่างสูงในชุดนักเรียนยืนมองกลุ่มอาคารเบื้องหน้าที่มีคนเดิน เข้าเดินออกกันให้วุ่นอย่างงงงวย สำหรับคนต่างจังหวัดแล้วไอ้สิ่งที่เรียกว่า ‘ห้างสรรพสินค้า' มันก็ไม่ได้เป็นของแปลกอะไรนัก แต่เส้นทางนี่สิที่เป็นประเด็นน่าห่วง

เมื่อประมาณครึ่งชั่วโมงที่แล้วชลทิศขี่จักรยานออกมาจอดไว้ ที่หน้าปากซอยโรงเรียน และขึ้นรถเมล์ตามปกติ  ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดเขาน่าจะกลับถึงหอพักแล้วตอนนี้ แต่คงเพราะความเหนื่อยจากกิจกรรมกีฬาที่โรงเรียน เด็กหนุ่มผลอยหลับไปตั้งแต่หลังพิงพนักเก้าอี้ในรถเมล์แล้ว...

พอตื่นขึ้นมาอีกที สถานที่ก็ไม่คุ้นตาเอาซะเลย เขาจึงรีบวิ่งไปกดออดแล้วลงป้ายที่ใกล้ที่สุด ซึ่งก็คือป้ายรถเมล์หน้าห้างแห่งนี้ ที่เขากำลังยืนงงอยู่นั่นเอง

หันไปทางซ้าย..... หันไปทางขวา.....

ไม่มีสิ่งมีชีวิตที่เขาคุ้นหน้าเลยสักหน่วย สถานที่ที่คุ้นตาก็ไม่ปรากฏ ด้วยความเด็ดเดี่ยว เด็กหนุ่มจึงจ้ำอ้าวเข้าไปในห้างอย่างรวดเร็ว พร้อมความคิดที่ว่า

‘ตรงนี้ร้อน... เข้าไปตากแอร์ดีกว่า'

เมื่อเข้ามาข้างในพื้นที่ใหญ่โตที่เต็มไปด้วยร้านค้า เด็กหนุ่มเดินไปอย่างไร้จุดหมาย เขาเห็นนักเรียนโรงเรียนอื่นที่มาเดินเที่ยวที่นี่ด้วยกัน บางคนมองเขาแปลกๆตรงสัญลักษณ์บนหน้าอก เด็กสาวคู่หนึ่งจ้องมองเขา แต่เมื่อเขาสบตาทั้งคู่กลับเบือนหน้าหนีไปและแอบซุบซิบอะไรบางอย่างกัน

พอสังเกตดูดีๆแล้วห้างแห่งนี้มีนักเรียนมาใช้เวลาว่างหลัง เลิกเรียนกันอยู่เยอะทีเดียว ผิดกับห้างที่ลำปาง ที่มักเต็มไปด้วยผู้ใหญ่ หรือไม่ก็นักศึกษาซะมากกว่า

แต่แล้วในที่สุด สายตาของตรองก็สะดุดเข้ากับคนคนหนึ่ง น่าแปลกที่เพียงมองเห็นแค่ด้านหลังเขาก็จำได้ขึ้นมาซะเฉยๆ แล้วยิ่งตู้เกมที่ร่างนั้นกำลังคร่ำเคร่งอยู่ด้วยอีก ยิ่งทำให้ตรองมั่นใจ

‘นั่นรุจแน่ๆ...'

.
.
.
.

อารุจ จิรารุจีกำลังปัดเกียร์อย่างเมามัน
เบื้องหน้าเขาคือพวงมาลัยรถจำลองที่กำลังหักน้อยๆตามแรงมือ
ไล่บี้รถคันสุดท้ายพยายามทำลายสถิติของตัวเอง

ไม่รู้ว่าคอมมันกวนติ่งหรืออย่างไรไม่ทราบ หรือบางทีเขาอาจจะแค่รำคาญรถคันสุดท้าย

พอเขาจะตีคู่ไปปัดมันออก มันเจือกเอาท้ายรถมาขูดกระโปรงหน้าซะอย่างนั้น
พอจะเร่งชนแฉล่บมันดันหลบวืดแล้วมากระแทกข้าง
จนเขาอดหงุดหงิดหน่อยๆไม่ได้

"เอ่อ...รุจ.."

เสียงเรียกไม่แน่ใจ ดังมาจากด้านหลัง เสียงฟังดูคุ้นๆ อืมมม
แต่ตอนนี้อยากตะโกนไปบอกว่า ‘ยังไม่ว่างครับ จะตบเกรียนคอมอยู่'

เสียงตะโกนของเขาจะไม่สามารถหลุดออกไปได้ในเมื่อกำลังใช้สมาธิ...
แต่ดูเหมือนคนเรียกจะไม่เรียกเปล่า เดินเข้ามาสังเกตการณ์อยู่ด้านหลังเขาเสียอย่างนั้น...

เสียงท่องในใจดังขึ้น ‘สมาธิครัับ สมา...'

โครมม !! 

Game Over...

รถเยินๆของเขาพังยับเพราะดันหักบิดไปชนข้างทางหลังพยายามตบเกรียนคอม

เชดดดดดดดดดดดดดด

เขาอยากจะหันไปตบกะโหลกคนเรียกจริงๆ
แต่... มันก็ไม่ผิด เขาคิดว่าเขาโง่เองที่เผลอขับไปชนข้างทาง

ว่าแต่ใครวะครับ

อารุจหันกลับไปดู... เด็กผู้ชายตัวสูงในชุดนักเรียนโรงเรียนลูกบาศก์ยืนนิ่งอยู่ข้างหลัง
ป๊าดดดด ไอ้ตรองนี่เอง
แล้วไหงไอ้ตรองมาอยู่ในร้านเกมซะงั้นล่ะ ?
ปกติเห็นถ้าไม่กลับบ้านก็ไปเล่นกีฬานี่นะ

"ไงครับ ไอ้คุณตรอง ลมอะไรหอบมาถึงนี่" เขาหันไปทัก น้ำเสียงที่คิดจะโวยใส่เพื่อนหายไป
นี่เขาเป็นคนประเภทที่หายหงุดหงิดง่ายไปรึเปล่าวะครับ

ร่างสูงจ้องไปบนหน้าจอเกมที่เป็นภาพของรถที่พังยับเยิน ควันขึ้นโขมง พร้อมกับตัวหนังสือเขียนว่า Game Over ขึ้นโชว์หราอยู่บนหน้าจอมอนิเตอร์ ก่อนภาพนั้นจะหายไปและกลับเข้าสู่หน้าจะก่อนเริ่มเกมอีกครั้ง

"จบแล้วรึ?" ตรองพูดเรียบๆเมื่อเห็นรุจปล่อยมือจากพวกมาลัยจำลองนั้นอย่างเซ็งๆ อารุจถอนหายใจยาวและลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ เด็กหนุ่มหันมายิ้มกว้างให้เพื่อน

"ตรอง...เล่นกันซักเกมป่าว?" รุจล้วงมือไปในกระเป๋าแล้วควักเหรียญรูปร่างแปลกตาออกมา มันคงเป็นเหรียญที่เอาไว้เล่นเกมในเกมเซนเตอร์นี้โดยเฉพาะสินะ

ถึงแม้อยากจะกลับบ้านมากกว่า แต่ตรองก็ยังไม่เคยลองเล่มเกมขับรถมาก่อนเลย เขาจึงพยักหน้าตอบไปเรียบๆ รุจโยนเหรียญมาให้เขาเหรียญหนึ่ง แล้วเริ่มมองหาตู้เกมที่ยังว่างอยู่ "นั่นไงๆ" รุจชีนิ้วไปที่ตู้เกมว่างๆที่ตั้งติดกันอยู่สองตู้พอดี มันรูปร่างคล้ายๆกับเกมที่รุจเพิ่งเล่นเสร็จ มีพวงมาลัย เกียร์ เบรก คันเร่ง จะผิดก้นก็แค่สีสันที่ต่างกันออกไปบ้าง

แต่เมื่อตรองสังเกตดีๆ... ‘Initial D นี่มันชื่อหนังสือการ์ตูนนี่' ความรู้สึกไม่คุ้นเคยลดน้อยลงเล็กน้อย ถึงมันจะเป็นเกมที่ไม่เคยเล่น แต่หนังสือการ์ตูนเรื่องนี้เขาอ่านมันทุกเล่ม มันก็คงจะคล้ายๆกันแหละ... มั้ง

รุจหยอดเหรียญของเขาลงไปในเครื่องแล้ว และเริ่มบิดพวงมาลัยไปมาอย่างอารมดี สายตาจ้องมองดูรถนับสิบคันที่เรียงรายอยู่ในมอนิเตอร์ "นายก็หยอดเหรียญสิ.." รุจหันมาเร่งเมื่อเห็นตรองเอาแต่มองจอของเขาโดยไม่เริ่มเกมของตัวเองสักที

ตรองหยอดเหรียญที่เขาได้รับมาจากรุจลงไปในช่องหยอดเหรียญของ ตู้ ภาพพักหน้าจอเปลี่ยนไปเป็นฉากคุยกันของตัวละครในเกม ตรองโยกเกียร์จำลองของเขาไปเรื่อยๆเพื่อข้ามบทสนทนาภาษาญี่ปุ่นที่เขาอ่าน ไม่ออกเหล่านั้น จนมาถึงหน้าจอเลือกรถ

ก่อนที่จะเลือกรถของตัวเอง เขาเหลือบมองไปที่หน้าจอของรุจและพบว่า รุจเลือกรถรุ่น AE86 ซึ่งเป็นรถที่ตัวพระเอกของเรื่องเป็นคนขับ ตรองหันมามองหน้าจะของตัวเอง และตัดสินใจเลือกรถรุ่น FC3S ซึ่งเป็นรถที่ตัวละครตัวโปรดของเขา ทาคาฮาชิ เรียวสุเกะ เป็นคนขับนั่นเอง

"เอาสนามไหนดี" รุจถามเมื่อเห็นตรองเลือกรถเสร็จแล้ว "นายเลือกเลย" ตรองว่าพร้อมกับพยักหน้าให้ อารุจหันกลับไปมองหน้าจอตัวเองอีกครั้ง แล้วเริ่มหมุนพวงมาลัยไปมาในที่สุดรุจก็เลือกสนามแข่งที่มีลักษณะคล้ายภูเขา ตรองจำมันได้จากฉากหนึ่งในการ์ตูน มันคือสนาม อากินะ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของพระเอก

ในการ์ตูนเรื่อง Initial D ตรองรู้คร่าวๆว่าสนามนี้เป็นสนามที่เอาแพ้เอาชนะกันที่โค้งหักศอกแคบในทันที ซึ่งมีอยู่เยอะมากๆ และจำเป็นจะต้องพยายามแซงหน้าฝ่ายตรงข้ามให้ได้ในแต่ละโค้ง เพราะเป็นเพียงโอกาสเดียว เป็นสนามที่ใช้วัดความสามารถในการ Drift ของผู้เล่นโดยแท้จริงก็ว่าได้

‘แค่คิดก็สนุกแล้ว...' ชลทิศเพ่งสมาธิไปที่หน้าจอของเขาซึ่งตอนนี้กำลังนับถอยหลัง

3..

2..

1..

Go!

ทันทีที่ควบคุมรถได้ ทั้งคู่ก็เร่งความเร็วขึ้นจนสูงสุด ผ่านเส้นทางตรงในช่วงแรกมาได้อย่างรวดเร็ว FC3S ของตรองนำ AE86 คันงามอยู่ประมาณครึ่งช่วงความยาวของรถ ตรองพยายามจะหักรถเข้าบังหน้ารถของรุจเพื่อยึดตำแหน่งผู้นำเอาไว้แต่ทำไม่ สำเร็จ จนเข้าโค้งหักศอกแรก

รุจเข้าโค้งช่วงแคบได้ไม่สวยงามนัก ทำให้ AE86 ครูดไปกับกำแพง ตรองรีบขึ้นเกียร์สูงเร่งความเร็วแซงหน้าไป ที่กระจกมองท้ายเขาเห็นรถของรุจอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก "บ้าชิบ..." รุจสบถออกมาเบาๆ หลังจากที่พา AE86 หลุดออกมาจากโค้งช่วงแคบนั้นได้

"ยังอีกไกล.." ตรองพูดขณะเข้าโค้งช่วงยาวที่อยู่ตรงหน้า เสียงล้อรถยนตร์บดกับพื้นถนน ดังเอี๊ยดที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างสมจริง ทำให้ชั่ววูบหนึ่งเด็กหนุ่มรู้สึกเสียวสันหลังเหมือนกำลังพยายาม drift รถจริงๆอยู่อย่างใดอย่างนั้น รุจตามหลังเข้ามาติดๆ ช่วงโค้งเมื่อกี๊รุจทำได้ดีพอๆกับเขาเลยสามารถรักษาระยะห่างเอาไว้ได้

เส้นทางกลับมาลาดตรงอีกครั้ง เท่าที่ตรองจำได้จากการ์ตูน เส้นทางในอากินะ จะมีช่วงโค้งแคบหักศอกที่ติดต่อกันสองโค้งอยู่ด้วย ช่วงนั้นแหละที่จะเป็นจุดชี้เป็นชี้ตายของเกม เส้นทางข้างหน้าค่อยๆยกตัวขึ้นเป็นเนินหลังเต่าติดต่อกันสองเนิน ตรองจำเป็นต้องชะลอความเร็วเอาไว้ เพื่อให้สามารถผ่านมันไปได้

แต่ช่วงชี้เป้นชี้ตายของเกมมาเร็วกว่าที่เขาคาดไว้ หลังจากลงเนินหลังเต่าสองเดินนั้นเส้นทางก็แคบลงและเป็นโค้งหักศอกทันที เขารีบลดความเร็วลง ทางฝ่ายรุจที่กำลังจะผ่านเนินลูกแรก หันมามองมอนิเตอร์ของตรองและยิ้มอย่างสะใจ

ตรองรีบลดเกียร์ลงทั้งๆที่รู้ดีว่ามันคงช้าไปสักหน่อย แต่รุจตามมาติดๆแล้วและทำลังเตรียมตัวเข้าโค้ง เขาไม่มีทางเลือก.... นอกจากเสี่ยง ตรองลดเกียร์จากเกียร์สามเป็นเกียร์สอง ความเร็วเริ่มตกจาก70ลงมาเรื่อยๆ เมื่อได้จังพวะ ตรองรีบดึงเบรกมือแล้วหมุนพวงมาลัยไปตามทิศของความโค้ง FC3S เริ่มเลี้ยวและปาดตัวถังไปตามถนน

เพียงไม่ถึงสิบวิ AE86 ของรุจก็ปาดตามมาติดๆ หัวใจเด็กหนุ่มทั้งสองคนเต้นโครมครามแข่งกันราวกับเสียงกลอง โค้งที่สองอยู่ข้างหน้านี่แล้ว ถ้าผ่านโค้งนี้ไปได้ก็จะเหลือแค่โค้งใหญ่ๆอีกโค้งเดียวแล้วจะเป็นทางตรงจน ถึงเส้นชัย

FC3S ของตรองที่นำอยู่เข้าสู่โค้งที่สองแล้ว มันยากมากที่จะทำรอบที่สองให้ดีเท่ากับรอบแรกเพราะรถเสียศูนย์ไปแล้วจากโค้ง แรก ตรองกะจังหวะอีกครั้งและบิดพวงมาลัยไปอีกทางจนสุด ตังหวะนั้นเองที่ในมอนิเตอร์ของตรองมองเห็น AE86 ของรุจเริ่มตีเสมอขึ้นมา

เสียงดัง ครืดดด ดังยาวออกมาจากตู้ ท้ายรถของตรองครูดเข้ากับกำแพงจนได้ ความเร็วจึงตกลงไปอีกเหลือแค่ 55km/hr. รุจฉวยโอกาสนี้ปัดเกียร์ขึ้น และปาดรถออกจากโค้งไปได้ก่อน ทิ้งกลุ่มควันสีขาวลอยบังหน้า FC3S เต็มไปหมด

"ตามมาเร็วล่ะครับไอ้คุณเพื่อน" รุจหันมายิ้มเยาะขณะที่ AE86 ปลอดภัยอยู่บนทางตรงแล้ว ตรองไม่ได้สนใจเสียงนั้นและนีบหักพวกมาลัยเข้าทางตรง ขึ้นเกียร์สูงและเร่งความเร็วตามไปทันที รถของรุจอยู่ข้างหน้ารถของเขานี้เอง ตรองพยายามจะขึ้นแซงแต่รุจก็ขับส่ายไปมา ปิดกั้นเส้นทางตลอด

จนมาถึงช่วงโค้งใหญ่ นี่คงเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะขึ้นนำ ถ้าพลาด ก็จบกัน ตรองตัดสินใจจะลองเข้าโค้งด้วยความเร็ว 80km/hr. ดูถึงแม้จะไม่เคยลองมาก่อน แต่ตอนนี้เหลือเพียงทางเดียวเท่านั้น ตรองปรับเกรียร์ขึ้นไปและเร่งความเร็วเข้าหาทางโค้งนั้น โดยไม่ลดความเร็วและดึงเบรกมือหักพวงมาลัยเข้าโค้งก่อนถึงโค้งเสียอีก

FC3S แล่นฉิวและเริ่มปาดเป็นวงขนาดใหญ่ไปตามความโค้ง ในที่สุดก็สามารถตีเสมอ AE86 ของรุจที่เข้าโค้งมาด้วยความเร็วแค่ 60km/hr. ได้ แต่ทันใดนั้นรุจหันมายิ้มให้อย่างมีเลศนัยพร้อมกับปลดเบรกมืออก แล้วเริ่มปัดเกียร์ขึ้นทันที

AE86 พุ่งเป็นมุมฉาก ผ่านโค้งไปโดยไม่รอให้รถวนจนจบโค้ง ตัวถึงด้านข้างเฉียดกำแพงไปเพียงนิดเดียวเท่านั้นก่อนหลุดจากโค้ง ตรองมองรถที่วิ่งนำไปด้วยสีหน้าตกตะลึง เส้นชัยอยู่ข้างหน้านี้แล้วและรุจกำลังจะถึง

เมื่อหลุดออกจากโค้งมาตรองพยายามเร่งความเร็วเต็มที่ แต่สุดท้ายก็ไม่ทัน รุจนำเขาอยู่หนึ่งช่วงรถตอนที่เข้าเส้นชัย

"ให้มันได้ยังงี๊สิ" รุจตบพวงมาลัยฉาดแล้วหัวเราะออกมา ส่วนตรองปล่อยพวงมาลัยตรงหน้าแล้วถอนหายใจยาว ถึงแม้เขาก็ไม่ชอบความพ่ายแพ้ แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่มีน้ำใจนักกีฬา

"แจ๋วไปเลยนะโค้งสุดท้ายน่ะ..." ตรองหันไปพูดกับเพื่อนที่กำลังนั่งดูมูฟวี่สั้นๆของเกมหลังจากเล่นจบอยู่

********************************



-TBC- ค่ะ





สรุป

- อารุจไปหาเกมเล่นหลังเลิกเรียน
- ไปเจอตรองที่หลงทางพอดี
- เลยชวนเล่นเกมแข่งรถมันซะแบบนั้น
- แข่งรถ...เอิ่ม เอาเป็นว่า ช่วงแรกตรองนำอยู่ แต่สุดท้าย รุจก็ชนะมาได้
- สนุกที่ชนะ 55
- ส่วนตอนต่อคงต้องรอนทีที่เพิ่งออกมาจากโรงงานนรก (พ่อหลานตรอง)
- รู้สึกอ่านช่วงแข่งรถไปยังกับฟังเค้าพากษ์ฟอร์มูล่าวัน
- นี่ถ้าไม่เกรงใจคงบอกว่าพากษ์เรือหางยาวแล้วล่ะ
- จิกกัดนทีวันละนิดจิตแจ่มใส
- รีบทยอยลงเอนทรี่สานความสัมพันธ์ ก่อนที่จะจบเทอม 1
- เอนทรี่วันเกิด ขอต๊ะไว้ก่อนนะ ทั้งเรวดีและพี่กุ๊กไก่
- เหมือนจะนึกขึ้นได้ว่ายังมีอีกหลายเอนทรี่ในเทอม 1 จะรีบอัพลงค่ะ
- เอาล่ะเวิ่นเว้อพอประมาณ ไปล่ะค่ะ

อนึ่ง เด็กกล่องแปลว่าเด็กติดเกมขนานหนักค่ะ
(แน่นอนครับว่าผมไม่ได้ติดขนาดนั้น แม่ตั้งชื่อเอนทรี่เวอร์)